Τo τζιχάντ στην Ευρώπη

Μετά τη σφαγή στο περιοδικό Charlie Hebdo στη Γαλλία, αυστηρότερα μέτρα ασφαλείας και συλλήψεις ύποπτων ισλαμιστών έλαβαν χώρα σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Η σπασμωδική αντίδραση ήταν μια απάντηση στην αναποτελεσματική αντιτρομοκρατική δράση και την ελλειμματική προσπάθεια για την αντιμετώπιση των διεθνών τζιχαντιστών, όπως αυτή ήρθε στο προσκήνιο με τις περιπτώσεις…

Μετά τη σφαγή στο περιοδικό Charlie Hebdo στη Γαλλία, αυστηρότερα μέτρα ασφαλείας και συλλήψεις ύποπτων ισλαμιστών έλαβαν χώρα σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Η σπασμωδική αντίδραση ήταν μια απάντηση στην αναποτελεσματική αντιτρομοκρατική δράση και την ελλειμματική προσπάθεια για την αντιμετώπιση των διεθνών τζιχαντιστών, όπως αυτή ήρθε στο προσκήνιο με τις περιπτώσεις των Said και Chérif Kouachi και Amedy Coulibaly, οι οποίοι ήταν σε θέση να σχεδιάσουν μια μεγάλης κλίμακας δολοφονική επίθεση που στοίχισε τη ζωή 17 ανθρώπων.

Η αστυνομία βρήκε σημαίες του ISIS, πυροκροτητές, μετρητά χρήματα και αυτόματα όπλα σε διαμέρισμα το οποίο πιστεύεται ότι είχε ενοικιαστεί από τον Amedy Coulibaly. Ένας έμπορος όπλων στο Βέλγιο παραδέχθηκε την πώληση αυτόματων όπλων και εκτοξευτήρων πυραύλων για λιγότερο από 5.000 ευρώ στους Γάλλους τζιχαντιστές που εμπλέκονται στην επίθεση στο Charlie Hebdo. Ο ίδιος παραδόθηκε στις αρχές λίγες ημέρες μετά την δολοφονική επίθεση. Αλλά πόσοι άλλοι μαχητές της Τζιχάντ είναι στην Ευρώπη; Πόσα άλλα αποθέματα όπλων υπάρχουν;

Η απάντηση των Αρχών

Όλες αυτές οι εξελίξεις ενεργοποίησαν τα αντανακλαστικά των δυνάμεων ασφαλείας σε πολλές χώρες σε όλη την Ευρώπη, οι οποίες προέβησαν σε διάφορες ενέργειες. Στο Βέλγιο, 13 άτομα συνελήφθησαν, ενώ δύο ύποπτοι που θεωρείτο ότι σχεδίαζαν μια επικείμενη επίθεση πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν από την βελγική αντιτρομοκρατική υπηρεσία.

Στη Γερμανία, οι Αρχές συνέλαβαν πέντε Τούρκους ισλαμιστές. Τρεις τελικά αφέθηκαν ελεύθεροι. Η απόφαση αυτή αποσκοπούσε κυρίως στο να αποτραπούν τυχόν επιθέσεις, που θα στόχευαν όχι το λαό της Γερμανίας, αλλά συγκεκριμένα, όπως με το Βέλγιο, θα στρέφονταν κατά της αστυνομίας και αξιωματικών της ασφάλειας.

Η Ευρώπη έχει εδώ και αρκετό καιρό ακολουθήσει τη λογική τού να μην πιέζει αποφασιστικά τους τζιχαντιστές εχθρούς της. Αν ο εχθρός θέλει να φύγει, τότε να μην τον αφήσουμε; Αν ο εχθρός λειτουργούσε εδώ, αλλά επιτίθετο κάπου αλλού, γιατί αυτό να μας ενοχλεί; Αυτά τα ερωτήματα, φυσικά, δεν συμπύκνωναν την επίσημη πολιτική, αλλά μια ντε φάκτο πρακτική που προήλθε από τον εφησυχασμό, αλλά και την έλλειψη συνειδητοποίησης των απειλητικών κινδύνων, και την άγνοια του γεγονότος ότι η γνώριμη κοινωνικο-πολιτική άνεση της σχετικής ασφάλειας απομακρύνεται πλέον από την Ευρώπη, όπως έχει γίνει σε χώρες όπως η Συρία, το Ιράκ, η Υεμένη και το Αφγανιστάν. Μένει να δούμε αν οι πρόσφατες ενέργειες στο πεδίο της αντιτρομοκρατίας αποτελούν απλώς μία ακόμα κατάσταση υψηλού βαθμού επαγρύπνησης, που σιγά – σιγά θα εκτονωθεί ή κάτι πολύ περισσότερο.

Ο πόλεμος της Ευρώπης εναντίον των βίαιων ισλαμιστών φαίνεται να δυναμώνει και οι αντίστοιχες προσπάθειες να διπλασιάζονται. Εν μέρει, η διάρκεια και η ένταση της νέας αυτής απόπειρας αντιμετώπισης του καυτού προβλήματος θα εξαρτηθούν από το επίπεδο της αντίστασης που θα επιδείξουν οι ομάδες των διεθνών, καθώς και των «ντόπιων» τζιχαντιστών.

Ίσως δυστυχώς να γίνουμε μάρτυρες κι άλλων επιθέσεων εναντίον της Ευρώπης από την Αλ-Κάιντα και το ISIS (από «μοναχικούς λύκους»), καθώς οργανώσεις τέτοιου τύπου θα προσπαθούν να αποδείξουν ότι παραμένουν αποτελεσματικές και ισχυρές. Εάν δε γίνουν άλλες τέτοιες επιθέσεις, τότε ρισκάρουν μια εικόνα αδυναμίας. Από την άλλη μεριά, εάν επιτίθενται σε στόχους ήσσονος σημασίας, όπως ήταν το Charlie Hebdo, στο όνομα της «τιμωρίας των απίστων», ο κίνδυνος να εξουδετερωθούν τα πιο μάχιμα και καλά εκπαιδευμένα στελέχη τέτοιων οργανώσεων είναι πολύ μεγάλος, με αποτέλεσμα να καθίσταται αδύνατη η οργάνωση σημαντικότερων επιχειρησιακών δράσεων από μέρους των φανατικών ισλαμιστών.

Πιο επιθετικά, πιο προληπτικά

Οι ευρωπαϊκές αρχές έχουν το δικαίωμα να απαντήσουν πιο επιθετικά και ιδιαίτερα προληπτικά εξουδετερώνοντας τις επικείμενες απειλές επιθέσεων. Ωστόσο το κύριο ερώτημα εστιάζεται στα εξής: Ποια θα είναι η στρατηγική τους; Πόσο αποφασιστικά και για πόσο χρονικό διάστημα θα πιέσουν εάν δεν υπάρχει τίποτα να πιέσουν; Πώς θα πρέπει να ξεριζώσουμε τους επικίνδυνους πυρήνες των τζιχαντιστών στην Ευρώπη;

Τα πιο πιθανά σενάρια θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι τα εξής:

1) Η πίεση από μέρους των Αρχών των κρατών της ΕΕ και τα αντιτρομοκρατικά μέτρα θα ενισχυθούν σε όλη την Ευρώπη και οι περισσότεροι τζιχαντιστές εκτιμάται ότι θα «αποσυρθούν» σε μια προσπάθειά τους να μην εκτεθούν περαιτέρω σε κινδύνους.

2) Η πίεση και τα μέτρα ασφαλείας θα ενταθούν και οι τζιχαντιστές θα απαντήσουν με νέες επιθέσεις. Το δεύτερο έχει ήδη συμβεί σε σύντομο χρονικό διάστημα και το ISIS έχει εξαπολύσει νέες απειλές, δείχνοντας ότι μπορούμε να δούμε ακόμα πιο σοβαρές ενέργειες. Ωστόσο είναι αδύνατον να γνωρίζουμε την έκταση των όποιων μελλοντικών επιθέσεων. Πάντως αξίζει να θυμίσουμε ότι τον περασμένο Σεπτέμβριο το ISIS ζήτησε από τους ανά τον κόσμο τζιχαντιστές «να ξεσηκωθούν και να σκοτώσουν αξιωματικούς ασφαλείας, αστυνομικούς, στρατιώτες και άμαχους» σε χώρες όπως οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, η Γαλλία και η Αυστραλία. «Υπάρχει πάντα μια σταθερή απειλή επίθεσης, όπως όλα δείχνουν, και στο Βέλγιο. Δεν θα υπάρξει καμιά δικαιολογία για ένα λάθος στον τομέα της δημόσιας ασφαλείας, όταν έχουμε τον εχθρό στο στόχαστρό μας».

Πάντως οτιδήποτε και εάν λάβει χώρα σε αυτό το πλαίσιο, κάθε περιστατικό ισλαμιστικής βίας παγκοσμίως, θα λειτουργήσει ως μια εστία ανάφλεξης με ευρύτερες διαστάσεις και απολήξεις σηματοδοτώντας μια σύγκρουση ανάμεσα στον ισλαμιστικό εξτρεμισμό και τις ιδιαίτερες κουλτούρες που επικρατούν στα ευρωπαϊκά και δυτικά κράτη.

Τα ευρωπαϊκά κράτη που θα πρέπει να αναμένουν την λιγότερη ισλαμιστική βία είναι τα πιο ομοιογενή από άποψη κουλτούρας και θρησκείας, ενώ τα κράτη με τους μεγαλύτερους πληθυσμούς μουσουλμάνων στην Ευρώπη, όπως η Γαλλία και το Βέλγιο, πιθανώς να γίνουν «θέατρα» των πιο σοβαρών κοινωνικο-πολιτιστικών πολεμικών επιχειρήσεων με την πάροδο του χρόνου. Η ενσωμάτωση των μουσουλμανικών θυλάκων στην Ευρώπη δεν θα είναι μια εύκολη υπόθεση, αλλά εάν οι Αρχές και τα κράτη θελήσουν να τους αγνοήσουν εντελώς, τότε θα ζήσουν τα χειρότερα.

*Ο Brett Daniel Shehadey είναι αναλυτής, συγγραφέας και σχολιαστής, κάτοχος M.A. Strategic Intelligence από το Αμερικανικό Στρατιωτικό Πανεπιστήμιο. Το παρόν άρθρο αναρτήθηκε στον έγκυρο ιστότοπο www.inhomelansecurity.com

{gallery}1089{/gallery}