Η μεγαλύτερη μελέτη της ένοπλης βίας στις ΗΠΑ

Η μεγαλύτερη μελέτη της ένοπλης βίας στις Ηνωμένες Πολιτείες, η οποία δόθηκε στη δημοσιότητα πρόσφατα, και φέρει την υπογραφή του καθηγητή Μάικλ Σίγκελ, από το Πανεπιστήμιο της Βοστόνης, επιβεβαιώνει ένα σημείο που θα έπρεπε να είναι προφανές: η εκτεταμένη οπλοκατοχή στις αμερικανικές Πολιτείες…

Η μεγαλύτερη μελέτη της ένοπλης βίας στις Ηνωμένες Πολιτείες, η οποία δόθηκε στη δημοσιότητα πρόσφατα, και φέρει την υπογραφή του καθηγητή Μάικλ Σίγκελ, από το Πανεπιστήμιο της Βοστόνης, επιβεβαιώνει ένα σημείο που θα έπρεπε να είναι προφανές: η εκτεταμένη οπλοκατοχή στις αμερικανικές Πολιτείες τροφοδοτεί την «επιδημία» της ένοπλης βίας στις ΗΠΑ, που το τελευταίο ειδικά διάστημα γνωρίζει σημαντική αύξηση.

Η εν λόγω μελέτη του καθηγητή Σίγκαλ, η οποία συνυπογράφεται και από δύο ακόμα συγγραφείς, αναμένεται να δημοσιευτεί και στην έκδοση American Journal of Public Health, ένα έγκυρο αμερικανικό έντυπο που αναφέρεται σε θέματα δημόσιας υγείας.

Η τριακονταετία 1981-2010

Ο Σίγκελ και οι συνάδελφοί του συγκέντρωσαν στοιχεία σχετικά με περιστατικά ανθρωποκτονιών με πυροβόλο όπλο και από πενήντα αμερικανικές Πολιτείες, τα οποία αφορούσαν στην περίοδο 1981 – 2010. Αυτή η περίοδος των τριάντα χρόνων αποτελεί το μεγαλύτερο χρονικά τμήμα που έχει μελετηθεί ποτέ με αυτόν τον ενδελεχή τρόπο, και ζητούμενο ήταν η ανεύρεση πιθανής σχέσης μεταξύ των μεταβολών που αφορούσαν την έκταση της οπλοκατοχής και των δολοφονιών, με τη χρήση όπλων για αυτό το χρονικό διάστημα.

Επειδή είναι γνωστό στις Ηνωμένες Πολιτείες ότι τα ποσοστά βίαιης εγκληματικότητας μειώθηκαν συνολικά κατά τη διάρκεια αυτής της συγκεκριμένης χρονικής περιόδου, οι συγγραφείς χρησιμοποίησαν κάτι που ονομάζεται «σταθερό αποτέλεσμα υποχώρησης» (fixed effect regression) και που συνήθως χρησιμοποιείται για να περιγραφεί οποιαδήποτε εθνική τάση στη χώρα, εκτός από τις αλλαγές στην οπλοκατοχή. Στην έρευνά της η ομάδα του Σίγκαλ έλαβε υπόψη της επίσης και τον μεγαλύτερο από κάθε άλλη φορά αριθμό στατιστικών παραμέτρων, όπως η ηλικία, το φύλο, η φυλή / εθνικότητα, η αστικοποίηση, η φτώχεια, η ανεργία, το εισόδημα, το επίπεδο της εκπαίδευσης, η εισοδηματική ανισότητα, το ποσοστό διαζυγίων, η χρήση αλκοόλ, τα ποσοστά εγκληματικότητας, το μη βίαιο ποσοστό εγκληματικότητας, το ποσοστό εγκλημάτων μίσους, ο αριθμός των αδειών κατοχής κυνηγετικών όπλων, το ποσοστό ανθρωποκτονιών, το ποσοστό φυλακίσεων, και το ποσοστό των αυτοκτονιών.

Δεν υπάρχουν ικανοποιητικά δεδομένα σχετικά με τα εθνικά ποσοστά ιδιοκτησίας πυροβόλων όπλων (εν μέρει λόγω των ασφυκτικών πιέσεων του λόμπι της NRA –Εθνική Ένωση Όπλων- στο Κογκρέσο). Έτσι, οι συγγραφείς χρησιμοποίησαν ως αντιπροσωπευτικό το ποσοστό των αυτοκτονιών στις οποίες εμπλέκεται ένα πυροβόλο όπλο. Η θεωρία, η οποία υποστηρίζεται από έναν πλούτο δεδομένων, σημειώνει ότι όσα περισσότερα όπλα υπάρχουν διαθέσιμα σε οποιαδήποτε στιγμή και σε οποιαδήποτε θέση, τόσο υψηλότερο είναι το ποσοστό των ανθρώπων που αυτοκτονούν με όπλα.

Με όλη αυτή την προκαταρκτική εργασία στη διάθεσή τους, οι συγγραφείς πραγματοποίησαν μια σειρά αναδρομών προκειμένου να εξετάσουν τι αποτέλεσμα θα είχε μια συνολική μείωση σε εθνικό επίπεδο της ιδιοκτησίας πυροβόλων όπλων κατά τη διάρκεια των ετών 1981 ως 2010 στις ανθρωποκτονίες που έχουν τελεστεί με χρήση όπλου.

Το αποτέλεσμα ήταν εκπληκτικό: «Για κάθε αύξηση κατά 1 εκατοστιαία μονάδα της αναλογίας των νοικοκυριών που κατείχαν όπλα», ο Σίγκελ και οι συνεργάτες του βρήκαν πως, «το ποσοστό ανθρωποκτονιών με όπλο αυξήθηκε κατά 0,9 %». Δηλαδή, μια μοναδιαία τυπική απόκλιση στην ιδιοκτησία πυροβόλου όπλου μετέβαλε τον αριθμό των δολοφονιών κατά το εντυπωσιακό ποσοστό του 12,9 %.

Το παράδειγμα του Μισισιπή

Για να γίνει πιο κατανοητό αυτό το εύρημα, ας δούμε την περίπτωση της Πολιτείας του Μισισιπή. «Όλοι οι άλλοι παράγοντες είναι ίσοι», γράφουν οι συγγραφείς, «το μοντέλο μας θα προέβλεπε ότι εάν τα πυροβόλα όπλα στο Μισισιπή ήταν 57,7% (ο μέσος όρος για όλες τις πολιτείες), αντί του 76,8% (που σαφώς αποτελεί το υψηλότερο από όλες τις άλλες αμερικανικές πολιτείες), ο συντελεστής ανθρωποκτονιών με όπλο θα ήταν κατά 17% χαμηλότερος. «Δεδομένου ότι 475 άνθρωποι δολοφονήθηκαν από όπλο στο Μισισιπή το 2010, αυτό σημαίνει ότι μια μείωση της οπλοκατοχής τουλάχιστον στο μέσο αμερικανικό ποσοστό, θα μεταφραζόταν σε 80 αποσοβήσεις δολοφονιών πολιτών, μόνον σε ένα έτος».

Φυσικά, οι συγγραφείς δεν βρίσκουν ότι τα υψηλά ποσοστά οπλοκατοχής μπορούν να εξηγήσουν τη μεγάλη έκταση που έχει λάβει η επιδημία της ένοπλης βίας στις ΗΠΑ: Φυλή, οικονομική ανισότητα και γενικά βίαιες περιοχές, όλα αυτά συμβάλλουν στην προδιάθεση μιας περιοχής για τους θανάτους με όπλο, γεγονός που υποδηλώνει ότι η ευρύτερη κοινωνική ανισότητα, και όχι μόνο η οπλοκατοχή, συμβάλλει στην επιδημία της ένοπλης βίας. Παρόλα αυτά, το γεγονός ότι η οπλοκατοχή επηρέασε ακόμα και όταν η φυλή και η φτώχεια είχαν υπολογιστεί ως παράγοντες, δείχνει ότι δεν μπορούμε να αποφύγουμε να μιλάμε για τη γοητεία που νιώθουν οι Αμερικάνοι για τα όπλα, όταν στη χώρα φουντώνει η συζήτηση για το τι μέλλει γενέσθαι με τις περίπου 11.000 αμερικανούς πολίτες που δολοφονούνται ετησίως από πυροβολισμούς.

{gallery}2085{/gallery}