Η ΕΕ και τα όπλα μαζικής καταστροφής

Από τα μέσα του 2016, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει εν τέλει μια νέα παγκόσμια στρατηγική για την εξωτερική της πολιτική και την πολιτική ασφάλειας, η οποία είναι συνέχεια της στρατηγικής ασφάλειας του 2003. Το 2003, στο μέσον μιας έντονης συζήτησης για τις υποτιθέμενες ικανότητες όπλων μαζικής καταστροφής από το Ιράκ (WMD), το θέμα της μη διάδοσης βρέθηκε εύκολα στην κορυφή με τη λίστα των προτεραιοτήτωνΑπό τα μέσα του 2016, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει εν τέλει μια νέα παγκόσμια στρατηγική για την εξωτερική της πολιτική και την πολιτική ασφάλειας, η οποία είναι συνέχεια της στρατηγικής ασφάλειας του 2003. Το 2003, στο μέσον μιας έντονης συζήτησης για τις υποτιθέμενες ικανότητες όπλων μαζικής καταστροφής από το Ιράκ (WMD), το θέμα της μη διάδοσης βρέθηκε εύκολα στην κορυφή με τη λίστα των προτεραιοτήτων. 

Ακόμη, οδήγησε τους ηγέτες της ΕΕ να υιοθετήσουν μια συγκεκριμένη στρατηγική WMD την ίδια στιγμή: Την στρατηγική του 2003 της ΕΕ για τη μη διάδοση των όπλων μαζικής καταστροφής (EU WMD Strategy). ΤΟ 2016, η κατάσταση ήταν διαφορετική. Πολλά άλλα ζητήματα κυριάρχησαν στην ατζέντα, και στη μη διάδοση -και για το θέμα αυτό, ο έλεγχος των εξοπλισμών- δεν δόθηκε μια εξέχουσα θέση μεταξύ των προτεραιοτήτων της Παγκόσμιας Στρατηγικής.

Το paper υποστηρίζει ότι η ΕΕ θα πρέπει να αναλάβει μια νέα και αφοσιωμένη προσπάθεια να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που σχετίζονται με τα όπλα μαζικής καταστροφής. Πιο συγκεκριμένα, ένα ή περισσότερα νέα έγγραφα στρατηγικής απαιτούνται και, σε αυτό το πλαίσιο, η ΕΕ θα πρέπει επίσης να προωθήσει ένα σχεδιασμό έκτακτης ανάγκης που να σχετίζεται με τα WMD, για να αυξηθεί η ετοιμότητα και να αποτραπούν ή να αντιμετωπιστούν οι κρίσεις.

Το paper υποστηρίζει περαιτέρω ότι εάν η ΕΕ δεν αναλάβει τέτοιες προσπάθειες, κάτι πολύ περισσότερο θα διακυβεύεται από την αποτελεσματικότητα των προγραμμάτων της ΕΕ στους τομείς της μη διάδοσης, του ελέγχου των εξοπλισμών και του αφοπλισμού. Το γενικό ρίσκο είναι ότι οι ηγέτες της ΕΕ θα γίνουν αντιδραστικοί, ακόμη και μπερδεμένοι σε μεγαλύτερο και ίσως πιο επικίνδυνο βαθμό από ό,τι στις 11 Σεπτεμβρίου του 2011, ύστερα από τις τρομοκρατικές επιθέσεις στις ΗΠΑ.

Τέλος, το paper υποστηρίζει ότι η ΕΕ θα πρέπει να επιδιώξει σχεδιασμό έκτακτης ανάγκης για τα WMD, προκειμένου να αυξήσει την ετοιμότητα αποτροπής και αντιμετώπισης κρίσεων.

Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: https://www.sipri.org/publications/2017/eu-non-proliferation-papers/european-union-and-weapons-mass-destruction

Πηγή: capital.gr